Indicatieve Kaart Militair Erfgoed (IKME)

Kaart waarop te zien is waar militair erfgoed in of op de bodem wordt verwacht

De Indicatieve Kaart Militair Erfgoed (IKME) geeft voor Nederland een landelijk overzicht van de (verwachte) ligging van resten van ondergronds en bovengronds militair erfgoed. In eerste instantie is in deze kaart de tijdlaag Tweede Wereldoorlog beschikbaar gemaakt. Het is de intentie om de kaart met nieuwe informatie en meer tijdlagen aan te vullen, van de Romeinse Tijd tot en met de Koude Oorlog.

Wat levert het op

Archeologische resten van oorlog en defensie krijgen de laatste jaren steeds meer aandacht. Toch blijkt de verwachte ligging van dergelijke resten vaak niet goed bekend bij degenen die verantwoordelijk zijn voor cultuurhistorische waarden in relatie tot ruimtelijke plannen. De consequentie hiervan is dat deze archeologische waarden ongezien kunnen verdwijnen.

De IKME voorziet in een integraal, afgewogen landelijk overzicht van de verwachte ligging van deze resten. Hiermee wordt het erfgoed van oorlog en defensie op een landelijk schaalniveau letterlijk op de kaart gezet. Dit is een eerste stap voor een zorgvuldige, afgewogen omgang met deze cultuurhistorische waarden.

Voor wie

De IKME is primair bedoeld voor plannenmakers, beleidsmakers en terreinbeheerders die zich op bovenlokaal schaalniveau bezighouden met erfgoed en ruimtelijke plannen. Daarnaast is de informatie ook beschikbaar voor andere geïnteresseerden. Iedereen kan meehelpen de kaart verder in te vullen.

Gebruik van de kaart

De IKME is voor iedereen toegankelijk en gebruikers kunnen zelf aanvullingen op de kaart insturen. Het is een indicatieve kaart die inzoomt tot circa 1: 15.000. De exacte schaal is afhankelijk van het formaat en de resolutie van het gebruikte beeldscherm. Meer informatie is te vinden in de digitale handleiding bij de kaart op www.ikme.nl.

Door wie

IKME is een initiatief van de Stichting RAAP. De landsdekkende archeologische verwachtingskaart is gemaakt door RAAP Archeologisch Adviesbureau in samenwerking met de Stichting Menno van Coehoorn, het Nederlands Instituut voor Militaire Historie en stagiaires archeologie van Saxion Hogeschool.